YALÇIN KÜÇÜK:”TEKELİSTAN”

Yalçın Küçük “Tekelistan “ çalışması Sebatayizm konusunda baş yapıttır. Araştırmacalar yeni ufuk kazandırmıştır. Yalçın Küçük’ün Tekelistan savunduğu görüşleri kabul etmediğimi belirtmek isterim. Karşı görüş yazarı katıksız bir “kuvvai milliyeci” ve “ Atatürkçüdür” Yalçın Küçük’ün her düşüncesine katılması, mümkün değildir. Şüphesiz Yalçın Küçük değerli bir bilim adamıdır. Tekelistan çalışması için Yalçın Küçük’e Türk halkı teşekkür borçludur.

Yalçın Küçük’ün Tekelistan kitabı hakkında yazmak istemiyor, Tekelistan hakkında yazmayacak, görüş belirtmeycektim. Araştırmacı yazar Soner Yalçın’ ın “Beyaz Türklerin Sırrı Efendi” yayınlanınca deyim yerimdeyse yer yerinden oynamıştı. Sanıyorum 2004 yılının Mayıs ayıydı, Efendi’yi okumaya başlayınca bitirinceye kadar,elimden bırakamamıştım. Yalçın Küçük ise Tekelistan’da bilimsel yöntemlerle derin analizlere giriyor ve sonuçlara ulaşıyordu.

TEKELİSTAN DA NE ANLATILMAK İSTENİYOR?

Ülkemizde Kripto Yahudilerin ve Sebatayistlerin olduğu tartışılmaz bir gerçeklik olduğunu, Sebatayistlerin İsrail kurulduktan sonra kendilerini Türkiye’ye ait hissetmediklerini, Sebatayistler Hürriyet Radikal ve diğer yazılı ve görsel Medya’yı yönettiklerini, ülkemizde ki ahlaki bozulmanın en önemli nedenlerinden birinin sebatiyistler olduğunu ileri sürüyordu Yalçın Küçük. Şarkı söylemeyi bilmeyenlerin assolist olduğunu,ekonomiden anlamayanların Üniversitelerde Profesör olduğunu,gazetelerde ekonomi yazıları yazdığını,Üniversite rektörlüklerinin ve dekanlıkların,Dış işleri Bakanlığında ki bazı koltukların  sebatiyistlerin tapulu malı olduğunu ileri sürüyordu. Sebatayistler dinlerine aşırı bağlı olduklarından, Türk ve Müslümanlarla evlenmediklerini medyadan tanınmış örneklerle Tekleistan Kitabında veriliyor….

Yalçın Hoca kitabında “Sormayan toplum cansIzdır. Bunu İbn Haldun ‘un Asabiye kuramı ile de tekrarlaybiliriz;soru yoksa klan hırsı bitmiş anlamındadır. Sormak çöküşten çıkış aramaktır ve borazandan bir “ti” işareti sayabiliriz.”

Yalçın Küçük Tekelistan’da onomostik (anlam bilim) çalışması ile Türkiye’de ki Sebatayistleri deşifre ediyordu. Yalçın Küçük’e karşı medyada yapılan linç nedensiz değildi. Bazılarının çıkıp çatlak Profesör demesi, Hürriyet ve Radikal takımının sürekli Yalçın Hocaya saldırması nedensiz değildir.

.

Aşağıda ki metin Yalçın Küçük’ün Tekelistan kitabından alıntıdır.

Bilimde, kuruluş, çok zaman üst kattan başlar; binalarda çöküş ise hep alt kattandır. Binalarda çok somut olduğunu biliyoruz, çünkü çöküşü görebiliyoruz. Buna karşın bir devletin, bir düzenin, bir politikanın çöküşünü, hissetmekle birlikte, görmek her zaman mümkün ve kolay olmuyor, çünkü enkazı teşhis etmekte güçlük çekiyoruz; kaldı ki, devlet, düzen ya da politika çöküşü kabul etmemek eğilimindedir. İlaveten bir de şu çıktı, Sovyet Düzeni’nin yıkılmasından sonra çöküş’e “devrim” demek adet olmuş haldedir, çünkü artık “devrim” sözcüğü “provokatör” olmaktan çıkmıştır, Oligarşik asimilasyona uğradıgını görüyoruz ve bu nedenle olabilir, bugün Türkiye’de oligarşi her gün bir devrim yapmaktadır, “ötekiler” diyebiliriz ve o halde oligarşik medyakratlar “devrim” sözcügünü de işportaya düşürdüler. Öte yandan, devletin, düzenin veya politikanın kendisine en karşı devlet, düzen ya da politika tarafından işgal edilmesi de mümkündür, buna da “kurtuluş” ya da “yenileşme” dendiğini, yaşayarak teşhis etmek durumundayız. Demek ki, kavramak zor’dur.

Peki “çöküş” nedir, madde’si saf değil, elle tutulamamaktadır, gösterilen karışık olunca gösterge açık olamamakta ve bu nedenle, çok zaman zorluğu çevirebilmek üzere ve büyük bir haksızlıkla, “iflas” sözcüğü kullanılmaktadır, anlaşılıyor, ekonomizm, etkisini en çok dilde göstermektedir. İngilizce “bankrupt” veya Fransızca, “banqueroute” köklerinden geliyor ve buradaki “banque” veya “bank” sözcükleri ise, ilk bakışta sanıldığının aksine, çıkışı itibariyle, banka ile ilgili değiller, nehir kenarına da “bank” diyoruz. Buradan esinlenerek parklarda, su kenarlarında oturmaya elverişli setlere de “bank” adını veriyoruz; masa olabilir veya bankalardaki çalışanlarla mevduat sahipleri arasındaki tezgahlar da buradan geliyorlar, yüksek olmaları şarttır. İflas işte bu bankaların, masa ya da tezgahların kırılmasıdır; ödeyemez hale gelmek anlamındadır ve arkasından sel kaçınılmaz olmaktadır. Bütün çöküşlerde ve bir aşamadan sonra sel yaşanıyor. O halde biz yine de çöküş’e bakmak zorundayız; buna “düşüş” de demekteyiz. Ancak ister “düşüş” ve isterse “çöküş” olsun, alt kata veya Marksizmin yaydığı formülasyonla alt yapıya işaret etmektedir. Güzel ve doğru, yalnız bu işareti, kaba Marksizm ya da Rusya Marksizmi, gözleri üst yapıya kapamak şeklinde de vaaz edebilmiştir; bu ise, altta enkazın çok karışık olduğu hallerde görememek anlamına da geliyordu. Halbuki alt yapıda görülmesi zor olan çöküş veya düşüş, üst yapı ya da üst katta çok aşikar olabilmektedir, kaba Marksizm bakmamayı öğretiyordu; üst katta ahlak var ve düşüş, önce üst kattakilerin ahlaklarında ortaya çıkmaktadır.

Demek ki körlük, oligarşide organik ve strüktürel, buna karşın, kaba Marksistlerde ise entelektüel kaynaklıdır. Öyleyse, oligarşinin ve kaba Marksizmin karşılıklı konuşlanmış halde hegemonya kurduğu bir toplumun toptan kör olduğunu söyleyebiliyoruz. O halde geçerken not edebiliyoruz, kaba Marksizm bir bakış-yasakları dizgesi halidir.

FAHİŞELİK DEVRİMİ

Doğrusu, hepsi olmasa da oligarşinin en az bir devrimini kabul ediyorum ve buna “fahişelik devrimi” adını veriyorum. Bu düzen, 12 Mart 1971 ve 12 Eylül 1980 darbelerinden geçerek, benim “4 Kasım Tezleri” ile, Kasım 2002 Seçimleri’nden bir gün sonra formüle edilmişti, yüksek bürokrasinin son otuz beş yılda en çok aradığı hükümet ilan ettiğim, “ak diktatorya” zamanında, gerçekten fahişeliği ortadan kaldırmıştır. Artık “ünlü” mankenler veya şarkıcılar, bir günlüğüne “aşık” ya da “birlikte” olabiliyorlar, son “fahişelik devrimi” ile bunlar fuhuş sayılmamaktadır, “büyük” medya, günlük gazetelerin ikinci sayfasında, eskiden bu sayfalara “düşünenlerin düşüncesi” adı veriliyordu ve burada “fikir adamları” memleket meselelerini yazıyorlardı, kimin son geceyi hangi tekstilci ya da inşaatçı ya da turizmci ile geçirdiğini yazmaktadır. Demek ki artık düzen, düşünenler mahalline yerIeşmi haldedir ve bunu daha yüksek bir aşama saymak yerindedir.Demek ki, fahişelik devrimini, “tit” düzenine borçluyuz.

Turizm, inşaat ve tekstil’den oluşan bu sektörü ve darbesini yıllardır yazıyorum. Turizm, yatak, inşaat dikmek ve tekstil de giydirmek ya da aynı anlama gelmek üzere soymak demektir; ve benim “tit” diktatoryası analizim, “kir teorisi” ile birlikte gitmektedir. Her üç sektör, aynı zamanda, hiçbir birikim ya da kalifikasyon gerektirmemektedir; ilkesizdirler ve kirlenme ile kir üretmeye yatkındırlar. Öyleyse, yatak, dikme ve soyma ya da aynı anlama gelmek üzere, giydirme girdileri varsa, “fahişelik devrimi” kaçınılmaz ve çok kolay görünmektedir. Hammadde ya da elemanlar ortadadır, sonucu kendiliğinden çıkabilmektedir.

Marksizmin yansıma kuramı, asıl burada hükmünü sürdürmekte; yaratıcılık, gerçekligin yansımasını bozabilmektedir ve yerindedir, yaratıcılığı burada görebiliyoruz, gerçekligin bozularak tamamlanması olarak düşünebiliriz. Demek ki, yaratıcılık alanında bozma var, ideolojik ve hegemonik alanda ise bozma sözkonusu degildir, düşünemiyoruz; bu nedenle, “tit” darbesinin ideolog ve yayıncıları sadece ve sadece köle olmak zorundadırlar.

Oyleyse şimdi en köle olanlar, genel yayın yönetmenleri, tv müdürleri ve çok zaman da rektörlerdir; bunları köle olarak görmek durumundayız ve kölelerin sadece bu türüne acıyamıyoruz. Çünkü, tiksinti, acımayı önlemektedir. Bunu bir yerde netlikle tespit edebiliyoruz; büyük gazeteciler, artık röntgencilerden çıkmaktadır ve röntgencilere acımanın imkansızlıgını biliyoruz. Bir tespittir, bir sonucu var, büyük patronlar, oligarklar, fuhuş vakanivüsi durumuna gelmiş olmaktan utanmamaktadırlar; gerçi utanmaları için bir nedenin kalmadığını da düşünebiliriz, 12 Mart ve 12 Eylül Darbelen ile temelleri atılan ve sonra ANAP-AKP ile gerçekleştirilen “fahişelik devrimi” sonucunda, fuhuş ortadan kalkmış haldedir.

Yaygınlaştıkça ve Kara Kuvvetleri Komutanlığı’nın son emirnamesi ile fişleme kapsamına alınan “yüksek” sosyeteye mal oldukça, fahişelik lagv edilmektedir, ben buna “fahişelik devrimi” adını veriyorum. Artık matbuat patronları, A. Doğan, T. Ciner, bir zamanlar Uzan, sahibi oldukları gazetelerin, eşleri, kızları veya torunları tarafından okunmaları halinde ahlaklarının bozulacağından kaygılanmamaktadırlar; çünkü oligarşinin darbeleri ile “fahişelik devrimi” gerçekleştirilmiş ve fahişelik lağvedilmiştir, itikatları budur ve bu da başlı başına bir “ahlak devrimi” değerindedir. Güvenle ve iftiharla söyleyebiliyoruz, artık ülkemizde, “pahalı” fahişe kalmamıştır; “çok şükür” diyebiliyoruz. Demek ki, fahişelik, yayıldıkça ve elit tabakalarda bir yaşam biçimi oldukça, ortadan kalkmaktadır. Buna “pahalı fahişelerin fahişeliği koyma yasası” adını da verebiliyoruz; fahişelerin fiyatları arttıkça, fahişelik ikinci sayfaya yerleştikçe, fahişelik çözülmekte ve bitmektedir.

Hep dış turizme karşı oldum, Başbakanlık-Devlet Planlama Teşkilatı’nda çalışırken de bunu ileri sürdüm, “turizm sektörü ile fahişelik sektörü birlikte gelişir” diyordum, doğrusu ben, bir iktisatçı ve plancı olarak, yabancı para geleceği iddiası ile bir ülkenin en güzel sahil ve koylarını o ülkenin halkına kapatıp sadece yabancılara tahsis etmeyi de hainane buluyordum ve buluyorum. Şimdi Türkiye’nin ihracatı, turizme, tekstile ve dışarda alınan taahhüt işlerine dayanmaktadır ve ihracat arttıkça, görüyoruz, fahişelik hem artmakta ve hem de ortadan kalkmaktadır. Mankenler, tekstil sektörü nün türevidir: geceleri, tekstilcilerle “birlikte” oluyorlar veya turistik yerlerdeki barcılara aşık olup boş zamanlarda inşaatcılara “ekstra” yapıyorlar böylece ve “birlikte olmalar” ile fahişeliğin kökü kazınmaktadır. Demek ki “fahişelik devrimi”, eninde-sonunda bir tarif meselesidir, bir demirperde işidir ve bir ahlaki karşı-devrimdir.

Bu sektör, “tit” darbesi, ancak esaret ücreti düzeniyle kendisini sürdüre bilmektedir. Ülkede iş hukuku ile işci haklarının Osmanlı’nın son zamanlarının da gerisine düşmesinin nedenini burada aramak durumundayız. Özal’ın Anap’ı kanalıyla Eylülist diktatoryanın ürünü ve devamı olan AKP azınlık rejiminin ilk olarak daha önceki dönemde çıkartılan iş güvenliği yasasını geri çevirmesi bu nedenledir.

Türkiye’nin bir demir-perde ülkesi oluşunun kavramsal ve pratik analizini, Tekelliyet’in daha sonraki cildlerinde ele alıyorum. Burada kısaca haberi var ve yetinmek durumundayım. devamla, şimdi bu düzen, iki boynuzlu bir öküzün üzerine binmiş durumdadır; birisi, esaret ücreti ve diğeri ağır hapis cezalarıdır. Fahişelik devrimi, bu iki boynuzun marifetidir

SİBEL KEKİLİ VAKASI

Almanya’da bir Alamancı kız, adı “Sibel”, oynadığı film nedeniyle ödül alıyordu ve daha sonra Almanya’nın büyük gazeteleri, bu Sibel’in porno film çevirdiğini ortaya çıkardılar; bu, para karşılığı cinsel ilişkiye girmek ve daha çok “orgy” türü ilişkileri filme almak demektir. Fahişelik, para karşılığı vücudunu satmaksa, bu fahişeliktir; kızın babası, o da Alamancı, utancını dile getirdi ve Sibel’i reddetti. Fakat Türkiye, başta, İslamist hükümetin kültür bakanı ve tüm A. D. gazete ve televizyonları, pornocu Sibel’i savunma kampanyası başlattı; Sibel de A. D. kızlarından birisine “kredi kartı borcum vardı, porno film çektim” deyiverdi ve bu önemli açıklama üzerine, zavallı Alamancı kızın “gurbette ne kadar büyük zorluklarla karşılaştığı” ve sonunda yıkılmadan ayakta kalabildigi, ödül ile Türklüğün adını dünyaya duyurarak hem kendisini ve hem de milletimizi yükselttigi hızla takdir edildi Bu sırada üstün devlet hizmet ödülü, Sami Türk ile birlikte, F Tipi sistemini yaratan, uygulamasında pek çok insanımız ölmüştü, ceza evleri genel müdürü Öztosun’a tahsis edildiği için, Pornocu Sibel’e verilemedi. Kaçırıldı ise de telafi imkanlarının bulunduğu kesindir, A. D. matbuatında, dünyada büyük yıldızların hemen hepsinin önce pornoculuk yaptıklarını yazanlar da çıktı, böylece pornoculuk mesleği yüceltildi, Sibel’e olmasa bile Sibel’jn şahsında tüm pornuculara hizmet ödülü verilmiş oldu, Sibel de teskin edildi, üzülen babanın bir “töre cinayeti” işlememesi için uyarılması da ihmal edilmiyordu. Bu minval üzere, Pornocu Sibel, Istanbul havaalanında bir kraliçe olarak karşılandı, herhalde eski ülkücü ve şimdi aşırı Müslüman, karısı “Işıl”, oğlu Mehmet Ali ve Furkan, kültür ve turizm bakanı da hazırdı; demek ki fahişelik lağvedilmiş haldedir ve ahlakta bir “devrim” ile karşı karşıyayız.

HÜLYA AVŞAR

Annesinin kumar ve benzeri zaafları günlük ve değişmez haber malzemesidir, hep biliyoruz ve kızı veya kız kardeşi ise’ bir iş sahibi olmamakla birlikte sık sık tekstilci veya inşaatcılar ile “birlikte” olmaktadır, hızla degiştirdigini hep okuyoruz, yorulmamaktadır. Kocası için “usturuplu zina” doktrinini ileri süren odur, bu da bir marifet olmalıdır, K. Ç. en çok evlilik-dışı ilişkileri nedeniyle haber yapılmaktadır. Bunlardan birisinde karakola düşmüştü, polisler çarşaflardan spermler topladılar: ancak Koç Matbuatı’nın “zorlama yok” yayınının yargı üzerinde etkili olduğu anlaşılmaktad ve H. Ç. bu tür skandallardandan sonra “Zehra olmasa hemen boşarım” demekle birlikte, kurulu düzenin selameti için, boşanması istenmemektedir, H. Ç. evli ve K. Ç. koca kalmıştır. İşte bu H. Ç., bu Ak diktatorya hükümetinin sağlık bakanının başlattığı “aileyi destekleme” kampanyasının yıldızı ve sembolü olabilmektedir. İkiyüzlülüğün bu kadarı, herhalde hiçbir kavme nasip olmamıştır; bazı Islami tarikatlarda ve kripto-yahudilikte yaygın tavır olan ikiyüzlülük ahlaksızlıga açılmış bir kapı durumundadır.

Bu kadar değil, bu kadar olsaydı, belki yine “güzel” diyebilirdik; bu profesör sağlık bakanının eşinin siyah çarşaflı fotoğrafı gazetelerde yayınlanmıştı, tarikatçı olduğu ileri sürülmektedir. Kendi ailesini siyah çarşaflı tutan bir ak diktatorya bakanının, aileyi destekleme kampanyasında, böyle birisini yıldız ve dolayısıyla aile sembolü seçmesini açıklamak çok zor görünüyor: fakat yine de denemek yararlıdır.(1)

Benim, İslamizmin bitmekte olduğu tespitim, bir ölçüde de bu verilere dayanıyordu; ahlak, bir hareket emirleri dizgesidir ve ahlakın kurallarını rasyonalite ile açıklamak zor veya beyhudedir. Pornocu Sibel’i akıl düzeyinde kalarak takbih etmek veya “usturuplu zina” doktrininin yeni peygamberini kınamak imkansızdır, bu ayrımı Kant’tan beri ezbere söyleyebiliyoruz. Ancak ahlak’tan önce dinler vardı ve din, eninde sonunda, bir yasaklar manzumesidir; şimdi İslamın bir yasak dizgesinin kalmadığını görüyoruz.

Ritüel mi, bu en çok paganlarda ve bizde ise şamanlarda var; eğer belli bir hareket etme veya etmeme düzeni yoksa, türban takmayı veya günde beş kez belli yerlerde namaz kılmayı, bir din sayamayız. Şamanizmde, her sabah ve önemli günlerde, doğmakta olan güneşin önünde eğilme ya da secde yapma var; ama şamanlar, dindar değil pagandırlar. Her türlü paganizmde, her türlü dinden daha zor ve fedakarlık isteyen bir tapınma olduğunu biliyoruz; ama yine de paganları, modern zamanlarda bazı türlerine “hoşgörü” de denilen, vurdumduymazlar kabul edebiliyoruz. Din ise, öncelikle bir doktrin ve entelektüel duruştur, ayrımı burada görüyoruz. Ak diktatorya’da Müslümanlık, ahlakını kaybetmektedir.

İster Hristiyan, isterse Yahudi veya Müslüman olsun, dindar, yabancıya kuşkulu ve dışa kapalıdır; muhafazakar, denilen de budur. Türkiye’de Müslümanlık ve muhafazakarlık, bu nedenle, Tevfik Fikret’i en çok “Haluk’un Vedaı” şiirinden dolayı kınıyordu; Fikret, oğlunu dışarıya gönderiyor ve “ne bulursan getir” diyordu. Türkiye tarihinde Fikret’in, Müslüman ve aynı anlamda muhafazakarlar tarafından “zındık” ilan edilmesi bu nedenledir. Ancak şimdi bu ülkede, bir gazetede fıkra yazan ve “en Müslüman” iddialı bir gazeteci, imam-hatip mezunu kızını ilahiyat tahsili için Viyana’ya gönderebilmektedir; Viyana, halk eğitim kurumlarında Yahudiliğin en etkin olduğu Avrupa başkentlerinden birisidir ve Türk Müslümanları artık ilahi olanı öğrenmek için de dışa açılmakta ve her yerlerini açmaktadırlar. Şimdi ahlaksızlık, göklerdedir.

Düşüş, Fikret’in işaret ettiği üzere, etrafı görmemekten olmasa da düşenlerin etrafı görmedikleri kesindir; bu o kadar öyle ki, bu gün düşüşe, yönetenlerin ve oligarşinin körlüğünü görerek de hükmedebiliyoruz. Dindarlar ve zenginlerde yerel hiçbir yükseklik ve hiçbir halk gerçekliği ve değeri kalmamıştır, kör gözleri sadece dışa açılmaktadır. Bütün zenginlerin ve tüm muhafazakarların çocukları dışardadır ve dışarda “okuyorlar”; palazlanmış Muslümanlar, çocuklarının kulaklarına, “hepsi lazım bu yurda, hepsi müfid/ bize bol bol ziya kucakla getir,” dizelerini yolluk olarak veriyorlar, ve şimdi muhafazakarların, Fikret’i Mehmet Akif’ten daha yüksek görmeleri de mümkündür.

Çöküş varsa soru var diyebiliriz. Bolşevik devriminin Hegel’e yeni bir okuyucu getirdiğini tespit edebiliyorduk;Sovyet düzenin yıkılması ise, Marx ve hatta Lenin üzerine yeni sorular çkartıyordu,bunu da normal kabul etmek durumundayız. Kaçış ise bir soru-cevap idi;geride kalmak üzere olduğumuzu gözleyebiliyoruz.

 

1)Şaşırtıcı bilgiler içeren bir etimolojik sözlükte şu girişe rastlıyoruz:“

Helin. HLYN, patr. of proper n. Hel, Hill, short for Hellel, cf. Hillel..” Burada ibrani yazın var ve ben bunun yerine karakterlerin Latin karşılığını aktarmış bulunuyorum tam telaffuzu “helin” olmaktadır. “Hel” adının patronymic’i olabilir ki. bunu “Gül’lü” misali “Hel’li olarak
söyleyebiliriz. Bir de Hillel adının küçültülmüşü olarak kullanılıyor; Hilel adı ise Tevrat ta var. Aynı sözlükte “avişar”, avisay, “avinur”, girişlerini de buluyoruz, sırasıyla, şarkı, şar, babamız ir, veya say, hediye, babamızdır, babamız hediye’dir veya babamız ışık’tır, anlamlarını veriyor,isim olarak taşımıyorlar.

Bu sözlük çok güven veriyor ve bu açıdan da şaşırtıcıdır; çünkü, dünyada Yahudilerinin taşıdıkları isimler arasında “benderli” de tespit edilmektedir, biz politikada yükselmiş Atıf Benderli nin İbrani asıllı olduğunu kaydetmiştik, burada bulmak, bulgularımızı desteklemektedir ve temimize güvenimizi artırmaktadır.

Bu ve üstelik pek pahalı sözlüğü bulabilmek kolay olmadı; Londra’da İ. Tekin ve S. Çarmıklı ve arkadaşları aylarca peşini kovaladılar, bulup bana gönderdikleri için teşekkür ediyorum.

H. W. St E. H. Guggenheimer, Jewish famiiy Nanws Their Origins —An Etynıological Dictionary, Ktav Publishinh House. 1992, p. 334 and others.

 

 

~ yazan: tarihvebilim Şubat 3, 2007.